Nostalgie

Van sommige dingen blijft de nostalgie behouden. Goede herinneringen komen boven wanneer je het weer ziet en het blijft altijd leuk. Voor de één is dat een potje Mens-Erger-Je-Niet met familie, voor de ander is dat erwtensoep met rookworst. Voor mij, is het Rayman.
Ik ben geen gamer. Nooit geweest. Het is best leuk en ik zal een potje gamen niet afslaan, maar mijn vrije tijd neemt het niet in. Er is echter één gamefiguur die dat wel kan. In de tijd dat windos 95 het hoogst haalbare was, en programma’s nog op MS-DOS draaiden, begon het allemaal met Freddy Fish. Freddy Fish nam een belangrijke plaats in mijn leven. Als ik Freddy Fish niet aan het spelen was, dan had ik Freddy Fish altijd mee als imaginair figuur, het ‘onzichtbare vriendje’ dat ook een nachtkusje van moeders moest krijgen.
Maar op een gegeven moment kom je in een stadium als kleuter, dat onzichbare vriendjes niet meer nodig zijn en, hoewel Freddy Fish, Put Put en Pyjama Sam nog steeds leuke spelletjes waren, wilde ik wat anders. Wat meer actie. Nu weet ik niet of ik dat werkelijk dacht, maar ik weet nog wel dat Rayman in mijn leven kwam. Rayman was een 2D-platform spel, waarbij je wezens in een kooitje moest bevrijden.  Met natuurlijk diverse levels, settings en vijanden om te verslaan. En Rayman had iets. Iets aandoenlijks. Met zijn grote ogen, zijn vuisten en voeten los van zijn lichaam en zijn helikopter-haar.. En af en toe zijn gekke buien.

Nu heb ik dit spel nooit uitgespeeld. Ik was nog op een leeftijd waarbij de scheidingslijn tussen realiteit en fantasie nog niet volledig gesloten was. De levels werden moeilijker, maar ook gevaarlijker. De tegenstanders werden sterker. En ik durfde simpelweg niet zo ver het spel in te gaan.

De technologie vorderde, MS-DOS was niet meer nodig, mijn PC was ge-upgrade naar Windows 98 en  games kregen een 3D interface. Zo ook Rayman. Rayman 2, The Great Escape. Maar Microsoft vorderde ook gewoon en later ging ik over op OSX, en zo is Rayman een beetje in de vergetelheid geraakt. (Hoewel er nog wel nieuwere versies werden gemaakt, maar ik vond toen dat Rayman 2 niet te overtreffen viel).

Het succes van Rayman 2 bleek. Enkele jaren later verscheen het als applicatie voor op je iPod en iPhone. Daar heb ik direct gebruik van gemaakt. Maar de controllers op een iPhone zijn niet geweldig voor dit soort games. Toch bleek Rayman spelen op mijn iMac mogelijk. (Open einde, de rest kun je zelf invullen).

Hoewel de graphics ook al lang weer out-dated zijn, staat deze game voor mij nog steeds met stipt op nummer één van games aller tijden. 

La beauté de Paris

In het land van de wijn, van het lekkere brood en waar de Franse keuken en patisserie haar oorsprong heeft, bevindt zich de hoofdstad in het noorden. De stad van de mode, de stad waar veel kunstenaars gehuisvest zijn en waar historische grootsheid gevestigd is. Rond oud en nieuw ben ik in Parijs geweest, de stad der romantiek, voor een aantal fantastische dagen met mijn vriend.
‘s Ochtends om half negen stapten we in de Thalys, die vertrok van Rotterdam Centraal. Weken heb ik de Thalys op het station zien staan. En nu eindelijk zat ik er zelf in, op weg naar Parijs. Op een gegeven moment schiet je met bijna driehonderd kilometer per uur over een spoor en ben je in twee en een half uur in Frankrijk. Dan nader je Gare Du Nord. De stationshal in Parijs. Zo veel groter en zo veel mooier dan dat ik had verwacht. Niet alleen het station is groot. Parijs is groot en alles in Parijs is groot.
Het plan? Dat was er niet. Met het voornemen we zien wel waar we terechtkomen zochten we voor het verlaten van het hotel een metrostation uit waar we uitstapten, waarna we dat stukje van Parijs verkende.
En het begon bij de Arc du Triomph en de Champs Elyseés, welke rijkelijk versierd was met verlichting. Een winkelstraat waar bijna ieder vooraanstaand merk wel een vestiging heeft. Voor het hoofdgebouw van Gucci stond een rij, een rij met mensen die waarschijnlijk niet van plan waren een Gucci tas te kopen, maar wel deze uitzonderlijk luxe ogende winkel wilde bezichtigen. En zo meer van dit soort winkels. Modehuizen, voedselketens en autozaken, Extra Large.
Over deze straat, langs het grote, en schijnbaar kleine paleis, kwam langzamerhand het -inmiddels verlichte- topje van de IJffeltoren in zicht. We waren er bijna. Toch leek de toren zich steeds te verplaatsen langs de horizon, naderde ze slechts langzaam en kom je tot de conclusie, dat het kleine stukje, een uur lopen was. Eenmaal onder de IJffeltoren kijk je omhoog langs een gigantische stalen constructie, wat toentertijd en ik denk nu nog steeds, een constructief hoogstandje is.
De onderschatting van afstanden heeft zich herhaald en herhaald. Je hebt een bepaald beeld in gedachten van hoe groot een klassiek gebouw hoort te zijn, maar de gebouwen in Parijs overtreffen dit allemaal. École Militaire, Het Louvre, Le Notre Dame, Centre Pompidou en Sacré Cœur. Stuk voor stuk prachtige, grote gebouwen.
Omdat al deze gebouwen zo mooi zijn en bekend staan om de kunst die het bevat en wij niet de enige toeristen waren in Parijs, besloten we om deze gebouwen niet in te gaan. Het zou een halve dag kosten, alleen al om binnen te komen. In plaats daarvan liepen we wat rond en zagen we dingen, die andere toeristen misschien niet gezien hadden. Het centrum van Parijs zit namelijk vol met kleine expositieruimtes waar hedendaagse kunstenaars hun werken tentoonstellen en waarvan de werken minstens net zo bijzonder zijn als de oude meesters. En niet alleen worden kunstwerken binnen tentoongesteld. Ook straatartiesten hebben zich in Parijs uitgeleefd, waaronder Space Invader (zie foto). De mozaïek werken die deze persoon maakt, zijn allemaal gerelateerd aan het klassieke spelletje Space Invader en zijn bevestigd op muren van gebouwen, door het centrum van Parijs heen. Niet iets om naar op zoek te gaan als je niet weet waar het hangt, maar wel iets, wat je tegenkomt als je van de hoofdroutes afwijkt.
Op oudejaarsavond gingen we op zoek naar een mooi plekje, waar de IJffeltoren goed in zicht was, maar waar de drukte zich niet verzameld had. En daar wachtten we. Tot het aftellen begon. En dat gebeurde niet. Rond twaalf uur hoorden we gejuich, werden champagneflessen ontkurkt en begon de IJffeltoren volop te flitsen, wat we twee avonden ervoor en een uur ervoor al aanschouwd hadden. Het moment suprème hadden we daarmee gemist. Maar dat maakte het er niet minder op. Vuurwerk werd afgeschoten. Het was mooi. De bewoners van Parijs stapten in hun auto, of gingen te voet naar buiten. Heel Parijs, vol met claxonnerende auto’s, mensen, mensen en, heel veel mensen. Hoe meer je probeerde bij het metrostation te komen, des te meer mensen leken zich voor je op te doemen.
Moe maar voldaan arriveerden we weer in de hotelkamer. Klaar om de volgende dag weer naar huis te gaan. Deze laatste dag zijn we naar Tour Montpernasse geweest. Het gebouw dat in deze straat staat is net kleiner dan de IJffeltoren en geeft een prachtig zicht over heel Parijs. Op ongeveer 210 meter hoogte, zie je nog eens alles van boven.
Vier dagen rondlopen is vermoeiend en veel te kort om alles te zien, maar des te meer reden om deze stad nog eens te bezoeken en naar de plekken te gaan waar we nog niet geweest zijn. Parijs stond nooit bovenaan mijn lijst van ‘nog te bezoeken steden’. Parijs was een stad ‘die me wel leuk leek’ maar geen prioriteit had. Maar daar ben ik van teruggekomen. Parijs is een prachtige stad en alle lof die het krijgt, is het waard.

Vandaag is het zondag 8 januari 2012. Zoals ik aangegeven heb, heb ik deze reis niet alleen gemaakt, maar samen met de beste persoon die mij overkomen is. Vandaag is het niet alleen 8 januari 2012 en de datum dat ik wat ga doen met JenMade, het is ook de datum waarop ik tien maanden samen ben met mijn vriend en, omdat hij het zo leuk vind om in mijn teksten genoemd te worden:

Lief, deze post is voor jou.

Vandaag is dus ook de dag dat het concept van JenMade een beetje aangepast is. Drie maal per week zal ik iets posten. Één keer zal ik iets publiceren over mijn leven of wat ik opmerk in mijn leven, één keer zal het gaan over iets uit de media, meestal gerelateerd aan kunst en wetenschap en één keer zal ik een foto plaatsen, die ik die week gemaakt heb.
Verder is de lay-out en de inhoud van andere pagina’s wat veranderd en heb ik categorieën toegevoegd. Mijn publicaties kunnen nu onder de volgende categorieën vallen: Diary, over wat er in mijn leven gebeurt; De filosofie van mijn leven, wanneer ik vol ben van filosofische wijsheden; Fotografie, deze categorie spreekt voor zich; Media, dit zijn media-gerelateerde posts en de categorie Waarom ik psychologie studeer; leuke (of minder leuke dingen) aan menselijk gedrag dat mij opvalt en de leuke kunstjes van het menselijke brein. Eventuele categorieën die later toegevoegd worden onder voorbehoud.
Ik had eerder geschreven dat ik een aparte website zou maken voor mijn foto’s en tekeningen. Uiteindelijk heb ik besloten om dit niet te doen, omdat het veel handiger is om alles op één website te hebben. En een website in combinatie met een blog is het makkelijkste te beheren via wordpress, het scheelt een hoop programmeren. De fotogalerij is helaas nog onvolledig, omdat ik de originele bestanden van enkele foto’s kwijt ben. Ik hoop heel erg dat ik deze er binnenkort bij kan zetten.
JenMade heel makkelijk te volgen via twitter (@jenmade_) of, word op de hoogte gehouden via e-mail en schrijf je in in het rechtermenu.

Het nieuwe jaar

Lieve bezoekers,

Op het moment van posten bevinden we ons in de eerste minuut van 2012. Een veelbelovend jaar.
Een jaar waarin er een nog zwaardere economische tegenslag voorspeld wordt, een jaar waarin voorspeld wordt dat de wereld vergaat en een jaar waarvan ik zeker ben dat velen onder ons goede voornemens zullen hebben en deze niet na zullen komen.
Maar omdat we al deze dingen op voorhand weten, is dit ook het jaar waarin we wat kunnen doen aan onze voornemens en dat we de nog harder tegen de wind in kunnen fietsen en zullen we waken met de realisatie dat de Mayakalender niet in dit universum geëindigd is.

Ik wens iedereen een ontzettend fijn 2012.

Op het moment geniet ik van de vakantie. En zit ik met de beste man die ik mij kan wensen in Parijs, en sta ik rond klokslag 00:00 ergens, in de buurt van de IJffeltoren.

Zoals jullie zien is JenMade al wat veranderd, deze veranderingen zullen nog een tijdje doorgaan en op zondag 8 januari zal JenMade weer open gaan met een aankondiging. En een Parijs special. ;)

Tot dan.

Veel liefs,

Jennifer

Hoe voel jij je vandaag?

Steeds wanneer je Facebook opent, krijg je de vraag: “Wat ben je aan het doen?”. Facebook is er niet in geïnteresseerd, maar de mensen met wie je deze informatie deelt wel. Dagelijks posten vele mensen hun gevoelens, ideeën en activiteiten met de rest van de wereld, op het internet. Men wilt de mooie en de minder mooie momenten delen met anderen, men wilt zich uiten. Maar ook wilt men weten wat anderen bezig houdt. Hoe voelt de wereld zich eigenlijk?
In 2007 hebben Jonathan Harris an Sep Kamvar het “We Feel Fine” project opgezet. Het is enigszins gedateerd, maar tot vandaag had ik er niet van gehoord. Creatief gebruik van de emotionele wereld der mensen. Het programma dat deze mannen ontwikkeld hebben, verzamelt alle data van het internet waar “I feel” in voorkomt. Het programma sorteert deze data op gevoelens, op datum, op locatie, op weer, op geslacht en maakt hiervan een wolk van gevoelens.
Zo was er veertien minuten voor het posten van deze blog iemand, die zich voelde als Pavlov’s hond, de afgelopen paar uur voelt men zich 9.2 keer vaker gelukkig dan gemiddeld en voelen ruim 100,000 mensen zich beter. Het is niet alleen de interface die ik mooi vind, maar vooral het concept. De statistische gegevens zijn interessant, maar bovenal de gevoelens. Gevoelens zijn waardevol, niet alleen om te hebben, maar ook om op te aanschouwen. Ik ken die mensen niet, ik weet hooguit hun geslacht, waar ze waren, hoe ze zich voelde en wat voor weer het was op het moment dat ze dat voelde. Ik weet ook niet waarom ze zich zo voelde, maar de verwoording van gevoelens is mooi, intrigerend.
Kijk op www.wefeelfine.org en baan je een weg in wat de bewoners van deze wereld voelen.

Moderne technologie

Op sommige momenten zou ik willen dat ik mijn camera bij mij had. Op heel veel momenten eigenlijk. Het zou fantastisch zijn als ik mijn Canon EOS300D kon opvouwen en overal mee naartoe nemen. Maar mijn Canon blijft zo groot als hij is en mijn tas heeft ook geen praktische gelegenheid om mijn Canon bij zich te dragen. Daar biedt mijn iPhone de oplossing. 3.4 megapixels minder, geen spiegelreflex, geen zoom, geen instellingen, de ultieme basis der digitale fotografie. Maar gaat het bij fotografie niet om het beeld dat je vastlegt en op welke manier je dat doet? Ik moet zeggen, een Canon, Hasseblad of Leica maakt dat een stuk gemakkelijker. Maar omdat ik mijn iPhone wel altijd bij mij heb, heb ik de afgelopen weken foto’s gemaakt met mijn iPhone en het gaat prima. Een aantal van die foto’s wil ik jullie graag laten zien. De eerste foto is duidelijk bewerkt, of hoe ik het liever zeg: er zijn manipulaties aangebracht waardoor de foto beter de bedoelde context weergeeft en het gevoel wat ik daarbij kreeg. En dat is gebeurt bij de eerste foto. Wat is een kermis, zonder contrast, zonder kleur? Dit gigantische reuzenrad stond op de Dam. Groot voor Maassluise begrippen, sterker nog, ik heb alleen in een pretpark een reuzenrad van dergelijk formaat gezien. De volgende foto’s hebben met de NS te maken. Niet de vermeende ellende. Maar gewoon, de NS. Omdat ik vaak in de trein zit. De eerste foto is genomen op het station in Amsterdam. Ik vind het een prachtig station. De grote hal, de manier waarop het licht naar binnen valt en als het ware gebroken wordt door het stof dat in de koepel hangt. Als je er geweest bent, weet je misschien wat ik bedoel en anders vraag ik je er op te letten. De volgende foto is gemaakt over het traject Heemstede-aerdenhout – Haarlem, hoewel die informatie er verder niet toe doet voor de foto.

En dan de laatste. In Maassluis komen winkels, gaan winkels. Enkele weken terug is de It’s verhuisd vanuit Maassluis. Een leegstaand pand als gevolg.

Deception

Ik zou over het volgende filmpje van Marco Tempest honderden woorden op kunnen schrijven, over hoe mooi ik het vind, waarom ik dat vind, over hoe waar het is en nog meer. Maar het beste kun je op play drukken en zie het voor jezelf.

Tijdreizen

Het is je vast wel eens opgevallen, dat wanneer je in de auto zit, of in de trein, dat alle dingen die dichtbij zijn, sneller voorbij lijken te gaan dan de dingen die ver weg zijn. Maar ben je je er ook wel eens bewust van geworden, dat vanaf een bepaald punt tegen de horizon aan, de dingen de tegengestelde richting op lijken te gaan dan de dingen die voor je langs gaan? Alsof het landschap zich met een cirkelbeweging voortbeweegt terwijl jij toekijkt.

Het zijn van die dingen die je gaan opvallen wanneer je ze weet. In plaats van twee minuten op de fiets zitten, om op school te komen, reis ik nu 100 minuten met de trein, zes minuten met de metro en de rest  van de twee uur en vijftien minuten worden opgevuld met wachten op de trein, wachten op de metro en de reis van en naar het treinstation.
Tot voor kort haalde ik het sporadisch in mijn hoofd om huiswerk te maken en bedacht ik me, de avond voor het examen eens te leren. Nu bestudeer en verwerk ik dagelijks dertig tot zestig pagina’s, soms meer, om de basis voor mijn toekomst te vormen.
Sinds vier weken studeer ik psychologie, aan de Universiteit van Amsterdam en hoewel misschien een klagende ondertoon door bovenstaande zinnen sijpelt, kun je die met een korrel zout nemen. Het valt wel mee (tenzij de trein volgeladen is met blackberry’s in gebruik en mensen die de functie van hun oortelefoontjes niet begrijpen.) Studeren, en de afwegingen die je moet maken, zijn niet erg, wanneer het je interesseert. De afgelopen vier weken heb ik fascinerende kennis opgedaan. Dingen die ik soms al wist, maar vooral dingen die ik niet wist.
Wist je dat het fenomeen dat ik in mijn inleiding genoemd hebt, motion parallax heet? Het is wat onze hersenen ervan maakt, net als al het andere dat we waarnemen, zodat wij bewust zin kunnen halen uit de wereld om ons heen. Hoe meer je jezelf erin verdiept, des te fascinerender het allemaal wordt en hoe meer je tot het besef komt, dat de totstandkoming van alles wat we waarnemen, wat we denken, onthouden of direct weer vergeten, zo bijzonder is.  We doen ons best het te begrijpen. Maar het is zo complex.

Toen ik op vakantie ging leken de dagen snel voorbij te gaan. Maar het leek nog lang te duren voordat we weer in het vliegtuig terug naar Nederland zitten en wat ondenkbaar ver weg lag was het studeren. Hoe veel zin ik er ook in had. Het leek mijlenver. Ineens ben je dan ruim zeshonderd pagina’s nog eens aan het bekijken, na te gaan of je alles weet, om het tentamen, dat ik gisteren gemaakt heb, tot een goed einde te brengen.
Van dag tot dag vliegt de tijd, maar je vooruitzichten lijken maar langzaam te naderen en zijn nog ver weg. Steeds sneller komen ze naar je toe, totdat ook deze weer snel aan je voorbij gegaan zijn. Terwijl jij gewoon, met dezelfde gestage snelheid meereist.  Het is alleen maar, wat je brein er van maakt.